ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨٠٩

24

خداى پاك قديم ازل كه در ره او * به چشم عقل كم از ذرّه است هر دو جهان

اگر بود دو جهان و اگر نه ملكت او * به قدر يك سر سوزن نياورد نقصان

چنان بذات خود از هر دو كون مستغنى است * كه هست هستى خلقش چو نيستى يكسان

اگر شود همه عالم ز كافران تاريك * نگيرد آينهء كبرياش گردى از آن

بجنب او دو جهان قطره‌ايست از دريا * چه كم شود چه زيادت ز قطرهء باران

بدانكه چشمهء حيوان نيافت اسكندر * تغيّرى نپذيرفت چشمهء حيوان

زهى كمال خدايى كه صدهزار عقول * ز فهم كردن او مانده‌اند سرگردان

مقدّرى كه هزاران هزار خلق عجب * پديد كرد ز آميزش چهار اركان

برآوريد ز دودى كبود در شش روز * بكرد چار گهر هفت قبّهء گردان

ز چوب خشك به صنعتگرى برون آورد * هزار گونه گل تازه‌روى در بستان

هزار نقش عجايب نگاشت بر هر برگ * كه گشت چهرهء هر برگ چون نگارستان