ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٣

4

ز آرزوى روى تو در خون گرفتم روى از آنك * نيست جز روى تو درمان چشم گريان مرا

گرچه از سرپاى كردم چون قلم در راه عشق * پا و سر پيدا نيامد اين بيابان مرا

گر اميد وصل تو در پى نباشد رهبرم * تا ابد ره دركشد وادى هجران مرا

چون تو ميدانى كه درمان من سرگشته چيست * دردم از حد شد چه مىسازى تو درمان مرا

جان عطّار از پريشانيست همچون زلف تو * جمع كن بر روى خود جان پريشان مرا

4

4

گفتم اندر محنت و خوارى مرا * چون ببينى نيز نگذارى مرا « 1 »

بعد از آن معلوم من « 2 » شد كان حديث * دست ندهد جز به دشوارى مرا

از مى عشقت چنان مستم كه نيست * تا قيامت روى هشيارى مرا

گر بغارت مىبرى دل باك نيست * دل ترا باد و جگرخوارى مرا

از تو نتوانم كه فرياد آورم * ز آنكه در فرياد مىنارى « 3 » مرا

گر بنالم زير بار عشق تو * بار بفزايى بسر بارى مرا

گر ز من بيزار گردد هر چه هست * نيست از تو روى بيزارى مرا

از من بيچاره بيزارى مكن * چون همىبينى بدين زارى مرا

گفته بودى كاخرت يارى دهم * چون بمردم كى دهى يارى مرا

پرده بردار و دل من شاد كن * در غم خود تا بكى دارى مرا

( 1 ) - مج و مه : اين غزل را ندارد . فى و نو : دارد ( 2 ) - فر : مىشد ( 3 ) - فر : مىآرى