ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨٠١

22

تيغى كه ذو الفقار من آمد به پيش خصم * آن تيغ گوهريست زبان سخن ورم « 1 »

گر خصم منقطع شده برهان طلب كند * برهان قاطعست زبان چو خنجرم « 2 »

در قوّت و طراوت معنى نظير « 3 » من * صورت مكن كه بر صفت آب و آذرم

گر خصم بالشى « 4 » كند از آب و آتشم * بر خاكش افكنم خوش « 5 » و چون آب بگذرم

خورشيد جان‌فزاى بود نور خاطرم * جام جهان‌نماى بود رشح « 6 » ساغرم

هر خون كه جوش مىزند از عشق در دلم * آن خون بوقت نطق شود « 7 » مشك اذفرم

هر مُهره‌اى كه من به سخن گوهرى كنم * از حقّهء سپهر فشانند گوهرم

چون من كمان‌گروههء فكرت كنم بچنگ * از چارچوب « 8 » عرش درآيد كبوترم

گويى كه خاطرم فلك نجم ثابتست « 9 » * از بس كه هست بر فلك خاطر اخترم

( 1 ) - فر : گوهرست زبان چو خنجرم . سل و نو : گوهريست زبان زبان ورم ( 2 ) - فر : لسان سخنورم ( 3 ) - فر : معنى نظم من ( 4 ) - سل : ناخوشى كند ( 5 ) - فر : افكنم من و ( 6 ) - فر : خورد رشك ساغرم ( 7 ) - سل و نو : بود مشك ( 8 ) - فر : چار ركن ( 9 ) - مه : گويى كه آسمان خرد گشت خاطرم . سل : گويى هم اختر فلك بند خاطرم