ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢

3

سحرگه عزم بستان كن صبوحى در گلستان كن * به بلبل مىبرد از گل صبا صد گونه بشرى را

كسى با شوق روحانى نخواهد ذوق جسمانى * براى گلبن وصلش رها كن منّ و سلوى را

گر از پرده برون آيى و ما را روى بنمايى * بسوزى خرقهء دعوى بيابى نور معنى را

دل از ما مىكند دعوى سر زلفت به صد معنى * چو دلها در شكن دارد چه محتاجست دعوى را

بيك دم زهد سىساله بيك دم باده بفروشم * اگر در باده اندازد رخت عكس تجلّى را

نگارينى كه من دارم اگر برقع براندازد * نمايد زينت و رونق نگارستان مانى را

دلارامى كه من دانم گر از پرده برون آيد * نبينى جز به ميخانه ازين پس اهل تقوى را

شود در گلخن دوزخ طلبكارى چو عطّارت * اگر در روضه بنمايى بما نور تجلّى را

3

3

اى بعالم كرده پيدا راز پنهان مرا * من كيم كز چون تويى بويى رسد جان مرا « 1 »

جان و دل پردرد دارم هم تو در من مىنگر * چون تو پيدا كرده‌اى اين راز پنهان مرا

( 1 ) - مج و سل و مه : اين غزل را ندارد .