ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٩٣

20

مرغ جان را كه علم دانهء اوست * از دو كون آشيان همىيابم

عقل را آستين به خون در غرق * سر برين آستان همىيابم

پنج حس را ميان هشت بهشت * چار جوى « 1 » روان همىيابم

نفس خاكى كه روح بستهء اوست * دام دار الهوان همىيابم

گردش چرخ را شبانروزى * دايهء انس و جان همىيابم

آن جهان مغز اين جهانست همه * وين جهان استخوان همىيابم

هر سبك روح را كه اخلاصيست * قيمت او گران همىيابم

هر صناعت كه خلق مىورزند * دانهء دام نان همىيابم

اهل بازار را ز غايت حرص * پير بازارگان همىيابم

خلق را در امور دنياوى * زيرك و خُرده دان همىيابم

رفت نسل كيان كنون بنگر * تا كيان را كيان همىيابم

بر سر يوسفان « 2 » كنعانى * دو سه گرگى شبان « 3 » همىيابم

بر سر هر خرى كه گاو سرست « 4 » * رايت كاويان همىيابم

زندگان مردگان بىخبرند * مردگان زندگان همىيابم

جملهء ذرّه‌هاى تحت زمين * تاج نوشيروان « 5 » همىيابم

چرخ را همچو گوى « 6 » سرگردان * در خم صولجان همىيابم

روز و شب را كه خصم يكدگرند * روم و هندوستان همىيابم

خلق را در ميان جنگ دو خصم * در خروش و فغان همىيابم

از جهان جهنده هيچ مگوى « 7 » * كه جهان را جهان « 8 » همىيابم

اندرين باغ كفر و ايمان را * چون « 9 » بهار و خزان همىيابم

( 1 ) - مج : چارروى ( 2 ) - مج : يوسف يوسفان ( 3 ) - نو : دو سه گرگ و شبان ( 4 ) - مج : كه گاو نرست ( 5 ) - مج : نوشين‌روان ( 6 ) - مج : همچو خاك ( 7 ) - نو : هيچ مگو ( 8 ) - مج : جهان بىجهان ( 9 ) - مه : نوبهار و خزان