ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٩٢

20

پاى جان بر ثرى همىبينم * فرق بر فرقدان همىيابم

چون پرى گوشه‌اى گرفتم از آنك « 1 » * مردم از « 2 » ديدگان همىيابم

من بمردم از آن نگويد كس * كاثرى از فلان همىيابم

تا گُل دل ز خاوران بشكفت * همه دل بوستان همىيابم

طرفه خارى كه عشق خود گل اوست * در ره خاوران همىيابم

عرش بالا درخت خوشهء عشق « 3 » * خار را گلستان همىيابم

از دم بوسعيد مىدانم * دولتى كين زمان همىيابم

از مددهاى او بهر نفسى * دولتى ناگهان همىيابم

دل خود را ز نور سينهء او * گنج اين خاكدان همىيابم

تا كه بىخويش گشته‌ام من ازو * خويش صاحب قران همىيابم

بر تن خويش جزو جزوم را * همچو صد ديده‌بان همىيابم

هر چه رفت ار چه من نيم بر هيچ * پاى خود در ميان همىيابم

هر كجا در دو كون دايره‌ايست * نقطهء جمله جان همىيابم

سر مويى كه پى بجان دارد * قيد « 4 » شير ژيان همىيابم

چون ز يك قالبند جملهء خلق * همه يك خاندان « 5 » همىيابم

از ازل تا ابد هر آنچه برفت « 6 » * جمله يك داستان همىيابم

جملهء كاينات زندگيست * من نه تنها « 7 » چنان همىيابم

همه يكرنگ و او « 8 » ندارد رنگ * اين به عين عيان همىيابم

هر وجودى كه آشكارا گشت * خود بكنجى نهان « 9 » همىيابم

رخش دل را كه جان سوار بروست * عقل برگستوان همىيابم

( 1 ) - مج : از آن ( 2 ) - مج : من دم از ديدگان ( 3 ) - مه : خوشهء دل ( 4 ) - مه : فيل و شير ژيان ( 5 ) - مج : خاكدان ( 6 ) - مه : هر آنچه رود ( 7 ) - مه : من تنها ( 8 ) - مه : كس ندارد رنگ ( 9 ) - مه : جو و گنج روان