ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٩١

20

آنچه در قعر جان همىيابم * مغز هر دو جهان همىيابم « 1 »

وانچه « 2 » بر رُست از زمين دلم * فوق هفت آسمان همىيابم

در رهى اوفتاده‌ام كه درو « 3 » * نه يقين نه گمان همىيابم

روز پنجه هزار سال آنجا * همچو باد وزان « 4 » همىيابم

غرق دريا چنان شدم كه در آن « 5 » * نه سر « 6 » و نه كران همىيابم

گم شدم گم شدم نمىدانم * كه منم آنچه آن همىيابم

خاك بر فرق من اگر از خويش * سر مويى نشان همىيابم

گاه‌گاهى چو با خودم آرند * جاى خود لامكان همىيابم

آنچه آن‌كس نيافت و جان « 7 » درباخت * من ز حق رايگان همىيابم

هر دم از آفتاب حضرت حق « 8 » * جاى صد مژدگان همىيابم

گوييا اين نيم من آنكه بُدم « 9 » * خار را ضميران همىيابم

آنكه پهلو نسود « 10 » با مورى * اين دمش پهلوان همىيابم

گر تو گويى كه من نيم خود را * با تو هم داستان « 11 » همىيابم

جان من زان چنين توانا شد * كه تنى ناتوان همىيابم « 12 »

ز غم « 13 » حق كه هر دم افزون باد * دل و جان شادمان همىيابم

چون نيم در سبب چرا گويم * شادى از زعفران همىيابم

گاه خود را چو مور مىبينم * گاه پيل دمان همىيابم

گاه سر را بنور ديدهء سر * برتر از هفت خان همىيابم

( 1 ) - سل و فر : اين قصيده را ندارد . مج و مه : دارد . فى و مم : ندارد . نو : دارد ( 2 ) - مج و نو : آنچه ( 3 ) - مج : كه مرا ( 4 ) - نو : باد خزان ( 5 ) - مج و نو : كه درو ( 6 ) - مه : نه بن و نه كران ( 7 ) - مه : آنچه هركس كه يافت جان . مج : نيافت جان ( 8 ) - مه : حضرت او ( 9 ) - مه : گوييا آن نيم كه بودم من ( 10 ) - مه : بسود ( 11 ) - مج : كه تنى ناتوان همىيابم ( 12 ) - مج : اين بيت را ندارد ( 13 ) - مه : از غم