ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٨٧

19

ببين اگرچه بسى « 1 » ابر زار مىگريد * هنوز مىننشيند ز خاك جمله غبار

ز خاك جمله درختى اگر پديد آيد * يقين بدانكه همه تلخ ميوه آرد بار

مگر كه خورد كفى آب عيسى از جويى * بطعم همچو شكر بود آب نوش‌گوار

پس از خُمى كه همان آب بود آبى خورد * كه تلخ گشت دهان « 2 » لطيف معنىدار

چو آب هر دو يكى بود و آب « 3 » اين يك تلخ * خطاب كرد كه يا رب شكال من بردار

فصيح در سخن آمد به پيش او آن خُم * كه بوده‌ام تن مردى ز مردمان كبار « 4 »

هزار بار خم و كوزه كرده‌اند مرا * هنوز تلخ مزاجم ز مرگ شيرين كار

اگر هزار رهم خُم كنند از « 5 » سر باز * هنوز تلخى جان كندنم بود بقرار

سخن شنو ز خُم آخر چه خويش سازى خُم « 6 » * برو كه زود زند جوش خون تو بتغار

چه گويم « 7 » و چه كنم تن زدم شبت خوش باد * كه كرده‌اى همه عمرت بهرزه روز گذار

( 1 ) - فر : و ليك اگرچه كه اين ابر ( 2 ) - سل و نو : كه تلخ شد دهنش اين لطيف ( 3 ) - سل و نو : آن و اين يك ( 4 ) - فر : مردمان ديار ( 5 ) - نو : بار خم و كوزه‌گر كنندم ( 6 ) - نو : خويش خم سازى ( 7 ) - فر : چه گويمت چه كنم