ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٨٣

18

ديگر بسى مخسب كه در تنگناى گور * چندانت خواب هست كه آن نيست در شمار

ديگر بفكر « 1 » آينهء دل چنان بكن * كز غير ذكر حق ننشيند برو غبار

اينست شرط روزه اگر مرد روزه‌اى * گرچه ز روى عقل يكى گفتم از هزار

ديگر بسى مخور كه هر آن‌كس كه سير خورد * اعضاش جمله گرسنه گردند و بىقرار

تو خود « 2 » نشسته تا كه كى آيد پديد شب * چون شمع جان خويش بسوزى در انتظار « 3 »

تا خوان و نان « 4 » بسازى از غايت شره * گويى دو « 5 » چشم تو شود از هر سويى چهار

چندان خورى كه دم نتوانى زد از گلو * ور دم زنى برآورد آن دم ز تو دمار

صد بار « 6 » باشدت چو شكم پُر شد از طعام * حالى ز پشت تو همه بازاوفتاد بار « 7 »

اين روزه نيست گر شرف روزه بايدت * بيرون شوى ز تويى تو بر « 8 » مثال مار

مويت سپيد گشت و دل تو سياه شد * تا كى كنى « 9 » سپيدگرى اى سياه‌كار

( 1 ) - فر و فى : ز فكر ( 2 ) - سل و نو : خوش نشسته ( 3 ) - فر ز انتظار ( 4 ) - فى : تا خان‌ومان . فر : تا خان ما نسازى ( 5 ) - سل و نو : كه چشم ( 6 ) - سل : صد باد ( 7 ) - سل : باد افتاد باد ( 8 ) - سل و نو : بيرون شو از منى و تويى . فى : دويى و منى ( 9 ) - فر : كند سياه‌گرى با سپيدكار