ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٦٥

14

زلف برگير كه خورشيد تو در سايه بماند * پسته بگشاى كه ياقوت تو مرجان دارد

با من سوخته چون پسته برون آى از پوست * چندم از پستهء خندان تو گريان دارد

محنت از روى فروبستهء خويشم منماى * كه دل سوخته خود محنت هجران دارد

آن خط سبز كه از پستهء لعل تو دميد * تازگىّ گل و سرسبزى ريحان دارد

شده اين پستهء تو تازه و سرسبز چراست * مگر از اشك من سوخته باران دارد

نه كه در پستهء تو حقّهء خضرست نهان * آب از چشمه خورد تازه رخ از آن دارد

دلم از ظلم خط فستقيت مىخواهد * تا تظلّم ز تو در درگه سلطان دارد

تا بخشمت برسد سوخته گردد خورشيد « 1 » * ز ان كه « 2 » بغض تو شهانيم سپندان دارد

تا بقاى من دل‌سوخته صورت بندد * خاطرم ذات ترا بستهء پيمان دارد

تا درين دايره اين نقطهء خاكى برجاست * تا كه پرگار فلك گردش دوران دارد

سال عمر تو كه از گردش دوران خيزد * باد چندان كه اگر بشمرد امكان دارد

( 1 ) - ظ : چو سپند ( 2 ) - ظ : هر كه