ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٦٤

14

لب خندان تو از تنگ‌دلى پرنمكست * كه بسى زير نمك پستهء خندان دارد

پسته را زير نمك از لب تو سوخت جگر * پس لبت سوخته‌اى را بچه سوزان دارد

شكر از پستهء شيرين تو شور آوردست * كه لب چون شكرت شور نمكدان دارد

جانم از پستهء پرشور تو چون پسته شود * نمك سوختگى بر دل بريان دارد

وانگه از پستهء تو اين دل شور آورده * با جگر پرنمك انگشت بدندان دارد

عقل چون پسته دهن مانده مگر از هم باز * كان چه شورست كه او را شكرستان دارد

اى بُت پسته دهن بر دل و جانم يك شب * نظرى كن كه دلم حال پريشان دارد

تو مرا هر نفسى پسته صفت مىشكنى * دردم از حد بشد اين كار چه درمان دارد

جان آمد بلب از پستهء رعنات مرا * فرّخ آن كو لب خود بر لب جانان دارد

هيچ شك نيست كه چون پسته نگنجد در پوست * هر كه لب بر لب آن لعل بدخشان دارد

پسته در باز كن آخر چه در بسته دهى * كه دلم كار فروبسته فراوان دارد