ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٦٠

13

از ابلهيم غصّه كند كز كمال جهل « 1 » * اين جمله ديد و خوش به تماشا در اوفتاد

چون مرگ در رسيد مقامات خوف « 2 » رفت * وز بيم مرگ لرزه بر اعضا « 3 » در اوفتاد

يك حمله كرد ترك تحيّر به ترك‌تاز * پس دست بر گشاد و به يغما در اوفتاد

بر خويشتن بلرز اگرچه ز بيم مرگ * آتش بمغز صخرهء صمّا در اوفتاد

تسليم كن وجود و برو « 4 » ترك خويش گير * كان‌كس هلاك شد كه بهيجا در اوفتاد

بيچاره منكرى كه در آن موسم رضا * از غايت سخط به علالا در اوفتاد

بسيار قطره چون من و چون تو بيك زمان * در بحر چه نهان و چه پيدا در اوفتاد

چه كم شد و چه بيش گر از تندباد مرگ * يك شبنم ضعيف به دريا در اوفتاد

چندين مخور غم خود و انگار شيشه‌اى * ناگه ز دست بر سر خارا در اوفتاد

اين خود چه آتش است كه از باطن جهان « 5 » * ظاهر شد و به پير و به برنا در اوفتاد

( 1 ) - سل : گمان جهل ( 2 ) - سل : مقالات جزو . فى : مقامات حرف ( 3 ) - فر : به اعضا . فى : در اعضا ( 4 ) - فر : وجود خود و ( 5 ) - فر : در باطن فلان