ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٥٤

11

اندر سواد فقر طلب نور دل كه چشم * در جوف هفت پردهء تاريك نور يافت

در شب طلب حضور كه در چشم مردمست « 1 » * كاندر درون پردهء كحلى حضور يافت

در پرده‌دار عشق كه معشوق خويش را * عشّاق كار ديده بغايت غيور يافت

گر « 2 » سوز عشق مىطلبى سر بنه كه شمع * آن دم كه سر نيافت درين خطّه سور « 3 » يافت

در « 4 » عشق دوست هر كه سر خود برهنه كرد * كفرست اگر ز دوست دل خود صبور يافت

بر فرق ريز خاك اگر يك‌نفس ترا * در هر دو كون داعى وحدت نفور يافت « 5 »

بگذر ز عقل و عشق طلب كن كه جان پاك * چندين عقيله از غم « 6 » عقل « 7 » فكور يافت

خير الامور اوسطها عقل را ربود * زيرا كه عشق واسطه شرّ الامور يافت

خون از دل چو سنگ برآور كه مرد طور * ياقوت سرخ معرفت از كان طور يافت

بر خوان زبور عشق ز نور دلت از آنك * داود هر حضور كه ديد « 8 » از زبور يافت

( 1 ) - مه : كه اين چشم . فى : در چشم مردمك ( 2 ) - سل : ارسوز ( 3 ) - فى : نور يافت ( 4 ) - سل : از عشق ( 5 ) - سل : داعى و خدمت فتور يافت ( 6 ) - مه : از پى ( 7 ) - فى : فكر فكور ( 8 ) - سل : هر كمال كه جست