ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٣٥

6

تو خواه از روم باش و خواه از چين * نه قيصر ماند و نه « 1 » خاقان دريغا

ز افريدون و از جمشيد دردا « 2 » * ز كيخسرو ز نوشروان دريغا

هزاران گونه دستان داشت بلبل * نبودش سود يك دستان دريغا

پس از و صلى كه همچون باد بگذشت * درآمد اين غم « 3 » هجران دريغا

ز مال و ملك اين عالم « 4 » تمامست * ترا يك لقمه چون لقمان دريغا

براى نان چه ريزى آب رويت * كه آتش بهتر از اين « 5 » نان دريغا

ترا تا جان بود نان كم نيايد * چه بايد كند چندين جان دريغا

خداوندا همه عمر عزيزم * بجهل « 6 » آورده‌ام بزيان دريغا

اگرچه بس سپيدم مىشود موى * سيه مىگرددم « 7 » ديوان دريغا

چو دوران جوانى رفت چون « 8 » باد * بسى گفتم درين دوران دريغا « 9 »

نشد معلوم من جز آخر عمر « 10 » * كه كردم عمر خود تاوان دريغا

مرا گر عمر بايستى خريدن * تلف كى كردمى زين سان دريغا

بسى عطّار را درد و دريغست * كه او را هست جاى آن دريغا

خدايا چون گناهم كرد ناقص * نهادم روى در نقصان دريغا

اگر كرد اين گدا بر جهل كارى * از آن غم كرد « 11 » صدچندان دريغا

تو عفوش كن كه گر عفوت نباشد * فروماند « 12 » به صد خذلان دريغا « 13 »

( 1 ) - مج : قيصر ماند نه ( 2 ) - مج : جمشيد در گل ( 3 ) - مه : انده هجران . سل و نو : اين زمان هجران ( 4 ) - سل و نو : اين دنيا ( 5 ) - فر : بهترت زان نان . سل : بهترت زين . نو و فى : بهترست زين ( 6 ) - مه : ز جهل ( 7 ) - نو : مىكرده‌ام ( 8 ) - مه و نو : رفت بر باد ( 9 ) - فر : اين بيت را ندارد ( 10 ) - سل : معلوم جز در آخر عمر ( 11 ) - فر : غم خورد ( 12 ) - فر : فرومانم ( 13 ) - فى و نو و مم : نيز اين قصيده را دارد