ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٣١

5

بمجلس تو كه جنّات عدن را ماند * يمينش از صف غلمان يسارش از حورا

بساقى تو كه چون عزم تركتاز كند * هزار دل بسر غمزه آرد از يغما

بمطرب تو كه از رشك زخم زخمهء او * چو زخمه سر زده شد زهره از سر صفرا

بشعر من كه اگر نقد نه فلك خوانيش * ز هشت خلد برآيد خروش صدّقنا

بدين قصيده كه گر تك زند كسى صد قرن * نيابدش دومين در كراسهء شعرا

بسوز جان من از كيد حاسد بدگوى * بصور آه من از دست دشمن رعنا

كه هرچه بر من افتاده افترا كردند * چو افك عايشهء پاك دين خطاست خطا

خداى هست گواهم كه نيست بر يادم * كه گفته‌ام سخن از تو برون ز مدح و ثنا

اگر تفحّص اين سر كنى دل خجلم * كه همچو ديدهء مورست مىشود صحرا

ز هيبت تو اگر چه چو برگ مىلرزم * مكن ز خشم مرا پوستين درين سرما

و گر كه من ز در كُشتنم تو كش كه خوشست * ز دست يوسف صدّيق ديدهء بينا