ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٢٨

5

به تاجرى كه چو سيماب داشت صرفه نديد * متاع خود بمنازل سپرد از سيما

بشب كه از مه نو هندوييست زرّين گوش * بروز كز دم صبحست تُرك ما را فسا

بعلم و حلم پرير و به حكم لازم دى * بروزنامهء امروز و هيبت فردا

به سابقان شريعت براسخان علوم * بپختگان طريقت بعادلان قضا

به صائمان نهار و بقايمان در ليل * به ساجدان سحرگه به صابران غدا

بخاصگان كمال و بمحرمان وصال * بعاشقان جمال و بتشنگان فنا

بمخلصى كه دهد جان به حق به تنهايى * ميان سجده ز سبحان ربّى الاعلى

بعاشقى كه بزد دست و جان فشان در رفت * هنوز در ره او ناشنيده بانگ درا

بعارفى كه بيك ضرب معرفت جانش * بلا فروشود آنگه برآيد از الّا

بعالمى كه ز بيدار داشتن همه‌شب * چو عقل كل بنخفتد ميانهء اجزا

به صادقى كه اگر در رهش بود گردى * بهر سحر بنشاند ز چشم خون‌پالا