ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٢٧

5

به عين معرفت بايزيد و خرقانى * بشوق بىصفت بوسعيد و ابن عطا

بدان مقام كه حلاج همچو پنبه بسوخت * ز اناالحقش همه حق ماند و محو گشت انا

بچل صباح كه از نور خاص حق بسرشت * خمير اين همه اعجوبه بىسواد مسا

بدان دمى كه چه گر پير بود عالم طفل * ازو بزاد زنى طفل پير چون حوّا

بدوست رويى پاكيزگان هفت رواق * به شرمناكى دوشيزگان هفت سرا

به كار ديدگى آن كه كم ز سى سالست * كه دور اوست وز پيرى همىرود بعصا

بقاضيئى كه مر او را نيافت يك معلول * ز حجّتش كه برو نور روى اوست گوا

بخونيى كه بسى قلب بر جناح سفر * به خون بگشته ز ضرب دو دست او بدعا

بتيغ مير علم كز دهان شير سپهر * به سركشى سپر زرد مىكند پيدا

به آب دست نگارى كه رود نيل فلك * ز بحر شعر ترش در سه پرده يافت نوا

بكلك و كاغذ سلطان دين نظام دوم * كه در سه بُعد محقق ازوست خطّ ذكا