ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٢٥

5

بهشت جملهء عرش و بهشت خفتهء كهف * بهشت معتدل و هشت جنّة المأوى

بنه مه بچه و نه مه سراچهء مهد * بنه مزاج و بنه طاق گلشن خضرا

بده مُبشّره و ده مقولهء عالم * بده حس و بده ايّام ماه عاشورا

بجان آنكه نه عالم به دو نه آدم نيز * كه غرقه بود در انوار آية الكبرى

بدان حضور كه لا احصئى برآمد ازو * كه از هزار ثنا بيش بود آن يك‌لا

بدان شرف كه ز اقبال بندگى شب قرب * نسيم همنفسى يافت در حريم رضا

بدان نفس كه ز خون شد محاسنش چو عقيق * كه سنگ گشت روان از مقابح سفها

بدان نگار كه از وى عُكاشه برد سبق * بدان نگارگرى كان نگاشت چون ديبا

بقلب او كه هزاران جناح روح القدس * چو پرّ يك ملخ آمد در آن عريض فضا

به چشم او كه نكرد التفات ما زاغ او * بجان او كه ز خود شد ز ماء ما اوحى

به مجمعى كه بصحراى حشر خواهد بود * بجمع آدم و ذرّيتش به زير لوا