ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٢٤

5

بسمع آنكه چو شد پشّه در سر نمرود * ز زخم راندن آن نيش مىشنود آوا

بمبدعى كه در ابداع او جهانى عقل * بهر نفس ز سر عجز مىشود شيدا

بقادرى كه به يك‌دم هزار نقش نگاشت * ز اوج دايرهء چرخ و مركز غبرا

به صانعى كه بيك حلّه‌بافى صنعش * هزار رنگ برآورد خاك چون ديبا

بيك خداى قديم و بيك رسول كريم * بيك حضور قيامت بيك شهود لقا

به دو سجود و دو حرف ظهور كن فيكون * به دو عروج و دو معراج و دو جهان و دنا

بسه جواهر روح و بسه رطوبت چشم * بسه طلاق بصدق و بسه طريق ملا

بچار پيك خداى و بچار يار رسول * بچار جوى بهشت و بچار فصل بها

به پنج فرض نماز و به پنج نُزل كتاب * به پنج نوبت شرع و به پنج ركن هدى

به شش سحرگه فطرت به شش جهات جهان * به شش كرامت و شش روز و شش كريم عبا

بهفت اختر علو و بهفت كشور سفل * بهفت مفرش ارض و بهفت سقف سما