ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٢٢

5

چو اصل گوهر تيغت ز كوه مىخيزد * ازين جهت جهد آتش ز صخرهء صمّا

ز سنگ لاله از آن مىدمد كه خونين شد * ز بيم خار سر رمح تو دل خارا

برو در آمده ز آنست نيم ترك سپهر * كه تا كله بنهد پيش چارترك ترا

تويى كه در شب تاريك مىكند روشن * هزار چشم بر وى تو اين سپهر دو تا

فلك ز لؤلؤ لالا از آن طبق پر كرد * كه تا نثار كند بر تو لؤلؤ لالا

بجنب قدر تو ماه سپهر تحت افتاد * وراى اين چه توان گفت ماوراى ورا

ز فيض نقطهء نام تو همچو دريايى * محيط گشت و چنين نامدار شد طغرا

ز كوه حلم تو يك‌ذرّه گر پديد آيد * هزار كوه به خود دركشد چو كاه‌ربا

ز موج بحر كف تو چو نشو يافت نمى * نبات سدره و طوبى گرفت نشو و نما

چو بحر دست تو در جود گوهرافشان شد * فروچكيد ز هر قطره‌اى دو صد دريا

ز فرق تا بقدم ابر اشك گشت از رشك * ز زير تا بزبر بحر آب شد ز حيا