ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧١٦

4

سزد كه بر رخ چون زرفشانم اشك چو سيم * كه روز و شب بزر و سيم مىكنم « 1 » سودا

ز خون دل همه اشك چو سيم مىريزم * كه گشت از گل سرخ اشك همچو سيم جدا

مرا كه صد غم بيش است هيچ غم نبود * اگر مرا بغم خويشتن كنند رها

ز كار خويشتنم دست پاك و حقّه تهى * كه مُهره چون بنشيند ميان خوف و رجا

ز سرگرانى هر دون برون شديم ز دست « 2 » * ز چرب دستى گردون در آمديم « 3 » ز پا

نه مونسى كه شب انس او دهد نورى « 4 » * نه همدمى كه دمى همدمى كند بنوا

كرا بدست شود يك رفيق يكتا دل * كه خفته در بنهد هفت چارطاق دو تا

بخنده دم دهدت صبح تا تو خوش بخورى * تو از كجا و دم ريشخند او ز كجا

اگر چه صبح كله‌دار صادق است چه سود * كه كرد پردهء زربفت شب به تيغ قبا

و گرچه « 5 » خوانچهء خورشيد دايمست و ليك * چه فايده كه همه خود همىخورد « 6 » تنها « 7 »

( 1 ) - فر و فى : مىكند ( 2 ) - سل : شديم سبك ( 3 ) - فر : برون شديم ز پا ( 4 ) - فر : كه بشب او دهد به من نورى ( 5 ) - فر : اگرچه ( 6 ) - مه : همه خود خورد همى ( 7 ) - مه : از اول قصيده تا به اينجا را ندارد