ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٠٩

2

آگاه « 1 » نيستى كه ز چندين سرا و باغ * لختى زمينست « 2 » قسم تو ديگر همه هبا

گر راى خويش جمله بيابى بكام خويش « 3 » * ور ملك كاينات مسلّم شود ترا

در روز واپسين كه سرانجام عمر تست * از خشت باشدت كله و از كفن قبا

رويى كه ماه نو نگرفتى به نيم‌جو * در زير خاك زرد « 4 » شود همچو كهربا

تو طفل اين جهانى و ناديده آن جهان * گهوارهء تو گور و تو در رنج و در عنا

دو زنگى عظيم درآيد بگور تو * وز « 5 » نيكى و بديت بپرسند ماجرا

نه مادريت بر سر و نه مشفقيت يار * اى واى بر تو گر نرسد رحمت خدا

تو در ميان خاك فرومانده‌اى اسير * گويا زبان حال تو با حق كه ربّنا

آن شيشهء گلاب كه بر خويش مىزدى * بر خاك تو زنند و بدارندت « 6 » از عزا

تو چون گياه خشك بريزى « 7 » به زير خاك * تا بنگرى ز خاك تو بيرون دمد گيا

( 1 ) - سل : و آگاه نيستى ( 2 ) - فر : لختيست قسم تو . مه : گوريست قسمت تو ( 3 ) - فر و مه : بكام دل ( 4 ) - سل و نو : ذره شود ( 5 ) - فر : از نيكى ( 6 ) - فر : برآرند آن عزا . مه : بدارند پس عزا ( 7 ) - فر : بريزنده