ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٠٥

1

هرگز نديد اگر چه « 1 » بسى ديده بر گماشت * شمعى ازو فروخته‌تر « 2 » جنّة العلا

مير سوم خلاصهء دين آنكه دركشيد * آب‌حيات معرفت از كوثر حيا

از ذات او و از كف او « 3 » سيّد دو كون * هم كوه حلم ديده و هم قلزم سخا

در بحر بىنهايت قرآن چو غوطه خورد * شد غرق بحر و كرد در آن بحر سر فدا

دانى بر آسياى « 4 » فلك چيست آن « 5 » شفق * بر خون بگشت از غم خون وى آسيا

صدرى كه بود از پس و حلوا ز پس بود * آن صدر صدر هر دو جهانست « 6 » مرتضى

شير خدا و ابن عم خواجه آنكه يافت « 7 » * تختى چو دوش خواجه و تاجى چو هل اتى

چون مصطفاش در اسد اللّه مثال داد * طغراى آن مثال كشيدند لا فتى

اين هفت حلقه بس « 8 » كه درى جست تا بيافت * وان در درِ مدينهء علمست مجتبا

گر ركن چار كعبهء دل چار يار نيست * زنّار چار كرد گزين و كليسيا

گر عشق چار يار ندارى ميان جان * صورت مكن كه پنج نمازت بود روا

اى مكرمى كه نيست برغبت ترا كرم * واى معطيى كه نيست بعلّت ترا عطا

چون در ثنات « 9 » افصح آفاق دم نزد * لا احصيى بگفت و زبان بست همچو لا

گر در ثناى تو دم عيسى مراست بس * در وصف تو چگونه بر آرم دم ثنا

بسيار گفتم و بنگفتم يكى هنوز * دردا كه نيست درد مرا اندكى دوا

بانگ دراى اشتر راهت شنيده‌ام « 10 » * هستم هنوز آرزوى بانگ آن درا

خود را بكشته‌ام من بيچارهء ضعيف « 11 » * وانگه ز خوف ديدهء خود داده خون‌بها

چون من به كرد خويشتنم معترف شده * بر من چه حاجتست گواهى دست و پا

چون من به صد زبان مقرم بر گناه خويش * اى دستگير خلق چه حاجت بود گوا

( 1 ) - فر : ار چه . نو : گرچه ( 2 ) - فر : بر جنة العلا ( 3 ) - فر : از ذات پاك او ز كف سيد ( 4 ) - نو : در آفتاب فلك ( 5 ) - فر و فى و نو : اين شفق ( 6 ) - فر : هر دو جهان بود ( 7 ) - فر : و ابن عم نبى آنكه بازيافت ( 8 ) - فر : اين حلقه درى كه درى ( 9 ) - فر : در ثناى افصح ( 10 ) - فر : شنوده‌ام ( 11 ) - فر : بيچاره در زحير . فى : سرگشته از زحير