ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٦٩٧

871

گهرى عجب‌تر از تو نشنيدم و نديدم * كه ببحر در نگنجى و ز قعر بر نيايى

چو « 1 » بپرده درنشينى « 2 » چه بود كه عاشقان را * چو شكر همىنبخشى نمك « 3 » جگر نيايى

همه دل فروگرفتى به تو كى رسم كه گر من * در دل بسى بكوبم تو ز دل بدر نيايى

تو بيا كه جان عطّار اگرت خوش آمد از وى « 4 » * به تو بخشد آن « 5 » و ليكن تو بدين قدر نيايى « 6 »

871

871

چون روى بود بدان نكويى * نازش برود « 7 » بهر چه گويى « 8 »

رويى كه ز شرم او در افتاد * خورشيد فلك به‌زردرويى

چون در خور او نمىتوان شد * بر بوى وصال او چه پويى

خون مىخور و پشت دست مى خاى * گر در ره درد مرد اويى

جانان « 9 » به تو بازننگرد راست * تا دست ز جان و دل « 10 » نشويى

تو ره نبرى تو تا تويى تو * تا كى تو تويى تويى و تويى

چيزى كه ازو خبر ندارى * گم ناشده از تو چند جويى

گر گويندت چه گم شد از تو * اى غرّه به خويشتن چه گويى

بارى بنشين گزاف كم گوى * بنديش كه در چه آرزويى

عطّار كجا رسى بسلطان * زيرا كه كم از سگان كويى

( 1 ) - سل : چه بپرده ( 2 ) - مس : در نشستى ( 3 ) - فر : نمك و جگر ( 4 ) - سل : اگرت قبول باشد ( 5 ) - فر بخشد و و ليكن . مج و مس : بخشدى ( 6 ) - مس : نيز اين غزل را دارد ( 7 ) - فى : نازش برسد ( 8 ) - مج و فر و مه : اين غزل را ندارد . سل و فى : دارد ( 9 ) - فى : جانا به تو ( 10 ) - فى : ز جان خود