ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٠.٧٧

نسخهء « مس »

هم سرو چو قد بر زمين بيند ؟ * صد سجده كند بيك زمانت

گفتم خونم بريختى پاك * گفتى نشنيده‌ام فسانت

سر بيرون كن ز در كه نبود * گر سود كند زهى زيانت

تا من يكدم ترا ببينم * تو خون دلم بر آستانت

گفتى ز رقيب مىبترسم * عطّار بود نگاهبانت

كه در صفحهء 108 آمده است .

كمند عنبرين او كه چندين تاب و چين دارد * ز ماه آسمان سر از درازى بر زمين دارد

كمند عنبرين او مگر خود مشك چين آمد * كرا در بند ديدى تو كه او هر سوى چين دارد

رخ او لوح سيمينست ولى نوك قلم زلفش * بگرد لوح سيمينش ز عنبر جيم و سين دارد

همىخواهم كه بربايم ز لعلش يك شكر پنهان * كه دل ز اشتياق خود مرا هر دم برين دارد

چه گر مشك سياه زلف او بربود دل از من * ولى سرسبزى خطّش دماغم عنبرين دارد

چو ماهى از گريبانش برآمد چرخ تردامن * به ياد روى ماهش را مهى در آستين دارد

غنيمى خط سبزش اگرچه دير شد ليكن * تقاضا كى كنم زيرا كه آن نى انگبين دارد

بجز مهرش ندارم من و گناهى و نمىدانم * كه تا آن ماهرخ با من بدين سختى چه كين دارد