ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٤

842

در خم چوگان خويشم هر زمان * خسته و سرگشته چون گوى افكنى

گر بريزم پيش رويت اشك زار * همچو اشكم باز بر روى افكنى

چون همه تيرى بيندازى تمام * پس كمان كين ببازوى افكنى

بوى گل اندر دماغ جان ما * زان سر زلف سمن بوى افكنى

گر سخن گويم ز چين زلف تو * از سر كين چين در ابروى افكنى

ور كشد مويى دل از زلف تو سر * حلق را در حلقهء موى افكنى

هر شبى عطّار را تا وقت صبح * عاشقى ديوانه در روى افكنى

842

842

در همه شهر خبر شد كه تو معشوق منى * اين همه دورى و پرهيز و تكبّر چه كنى « 1 »

حدّ و اندازهء هر چيز پديدار بود * مبر از حد صنما سركشى و كبر و منى

از بىآنكه قضا عاشق تو كرد مرا * اين همه تير جفا بر من مسكين چه زنى

از غم تو غنيم وز همه عالم درويش * نيست چون من بجهان از غم درويش غنى

مكن اى دوست تكبّر كه برآرم روزى * نفسى سوخته‌وار از سر بىخويشتنى

اين همه كبر مكن حسن ترا نيست نظير * نه خُتن ماند و نه نيز نگار ختنى

( 1 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد