ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٦٧١

837

خويش و همسايهء تو گرسنه وز پرطمعى * نفروشى به كسى غلّه در انبار كنى

جامه در تنگ و دلت تنگ و در انديشهء آن * تا دگر ره ز كجا جامه و دستار كنى

بر ضعيفان نكنى رحم بيك قرص جوين * وانگه از ناز بمرغ و بره پروار كنى

مستراحيست جهان و اهل جهان كناسند * بتعزز سزد ار در همه نظار كنى

نافه دارى بر هر خشك دماغى مگشا * اول آن به كه طلبكارى عطّار كنى

گر نقاب از جمال باز كنى * كار بر عاشقان دراز كنى « 1 »

ور چنين زير پرده بنشينى * پرده از روى كار باز كنى

از همه كون بىنياز شود * عاشقى را كه اهل راز كنى

جگرم خون گرفت از غم آن * كه مبادا كه در فراز كنى

گرچه چون شمع سوختم ز غمت * هر زمانم به زير گاز كنى

گفتيم ساز كار تو بكنم * چون مرا سوختى چه ساز كنى

وعده دادى بوصل جان مرا * عمر بگذشت چند ناز كنى

بكشد ناز تو بجان عطّار * گر بوصليش بىنياز كنى

( 1 ) - مج و فر : اين غزل را ندارد . سل و مه و نو : دارد