ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٦٦٢

826

سرّ مهر غم تو در دل من * راز عشقت بسست « 1 » پنهانى

گر برويم نظر كنى نفسى * همه از روى من فروخوانى

من ز درمان بجان شدم بيزار * جان من درد تست مىدانى

گر مرا درد تو نخواهد بود * سر بگردانم از مسلمانى

هيچ درمان مرا مكن « 2 » هرگز * كه نيم جز به درد « 3 » ارزانى

گفته بودى كه دل ز تو ببرم * كه ز دلدارى و « 4 » پريشانى

نتوانى كه دل ز من ببرى * دل چگونه برى چو « 5 » درمانى

من ز عطّار جان بخواهم برد « 6 » * برهد از هزار حيرانى

826

826

كجايى اى دل و جانم مگر كه در دل و جانى * كه كس نمىدهد از تو به هيچ جاى نشانى « 7 »

به هيچ جاى نشانى نداد هيچ‌كس از تو * نشانى از تو كسى چون دهد كه برتر از آنى

عجب بمانده‌ام از ذات و از صفات تو دايم * كز آفتاب هويداترى اگرچه نهانى

چه گوهرى تو كه در عرصهء دو كون نگنجى * همه جهان ز تو پُر گشت و تو برون ز جهانى

منم كه هستى من بند ره شدست درين ره * تويى كه از تويى خود مرا ز من برهانى

من از خودىّ خود افتاده‌ام به چاه طبيعت * مرا ز چاه به ماه ار برآورى تو توانى

( 1 ) - سل : بسيست ( 2 ) - فى : مكن مرا ( 3 ) - فى و مس : بدردت ( 4 ) - فى و مس : دلدارى اين پريشانى ( 5 ) - فى : كه در جانى ( 6 ) - فى : تو ز عطار جان نخواهى برد . مس : گر ز عطار ( 7 ) - مج و سل و فر و مه : اين غزل را ندارد . فى و مس : دارد