ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٦٦١

825

824

824

بهر كويى مرا تا كى دوانى * ز هر زهرى مرا تا كى چشانى « 1 »

چو زهرم مىچشاند چرخ گردون * بترياك سعادت كى رسانى

گهى تابوتم اندازى به دريا * گهى بر تخت فرعونم نشانى

برآرى بر فراز طور سينا * شراب الفت وصلم چشانى

چو بنده مست شد ديدار خود را * خطاب آيد كه موسى لن ترانى

ايا موسى سخن گستاخ تا چند * نه آنى كه شعيبم را شبانى

من آنم كه شعيبت را شبانم * تو آنى كه شبانى را بخوانى

منم موسى تويى جبّار عالم * گرم خوانى ورم رانى تو دانى

شبانى را كجا آن قدر باشد * كه تو بىواسطه ويرا بخوانى

سخن گويى به دو در طور سينا * درو دُرّ و گهر سازى نهانى

ايا موسى تو رخت خويش بربند * كه تا خود را بمنزلگه رسانى

نه ايّوبم كه چندين صبر دارم * نيم يوسف كه در چاهم نشانى

برون آمد گل زرد از گل سرخ * مكن در باغ ويران باغبانى

نشان وصل ما موى سفيدست * رسول آشكارا نه نهانى

زهى عطّار كز بحر معانى * بالماس سخن دُر مىچكانى

825

825

خاك كوى توام تو مىدانى * خاك در « 2 » روى من چه افشانى « 3 »

سر نگردانم از ره تو دمى * گر به خون صد رهم بگردانى

با چو من كس كه ناتوان توام * بتوان « 4 » كرد هر چه بتوانى

گر بخونم درافكنى ز درت « 5 » * بر نگيرم ز خاك پيشانى

( 1 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد ( 2 ) - مس : بر روى ( 3 ) - مج و فر و مه : اين غزل را ندارد . سل و فى و مس : دارد ( 4 ) - مس : نتوان كرد ( 5 ) - سل : ز غمت