ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٦٣٧

795

تا مىماند نشان عطّار * مىخواهد سوخت شمع‌وارى

794

794

اى بوس تو اصل هر شمارى * چشم سيهت سفيدكارى « 1 »

زلف تو ز حلقه در شكستى * ماه تو ز مُشك در غبارى

از زلف تو مُشك وام كرده * باد سحرى بهر بهارى

روى تو كه شمع نه سپهرست * از هشت بهشت يادگارى

هرگز نكشيد هيچ نقّاش « 2 » * چون صورت روى تو نگارى

سرسبزتر از خط تو ايّام * گل را ننهاد هيچ خارى

شد آب روان ز چشمهء چشم * چون خطّ تو ديد سبزه‌زارى

مىخواستم از لب تو بوسى * گفتى كه همىدهم قرارى

گفتم كه قرار چيست گفتى * هر بوسى را كنى نثارى

جانى بستان بهاى بوسى « 3 » * يا دست ز جان بدار بارى

چون هست زكات بر تو « 4 » واجب * يك بوسه ببخش از هزارى

گر بوسه بسى نگاه دارى * هرگز نايد به هيچ كارى

گفتى بشمار بوسه بستان « 5 » * كى كار مرا بود شمارى

چون خوزستان لب تو دارد * كى بوس ترا بود كنارى

خود بىجگرى نيافت عطّار * از لعل تو بوسه هيچ بارى

795

795

درآمد دوش دلدارم به يارى * مرا « 6 » گفتا بگو تا در چه كارى « 7 »

حرامت باد اگر بىما « 8 » زمانى * برآوردى « 9 » دمى يا « 10 » مىبرآرى

( 1 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد . مه و مس : دارد ( 2 ) - مه : هيچ عطار ( 3 ) - مس : جانم بستان نثار بوسى ( 4 ) - مس : نثار بر تو ( 5 ) - مه : بوسه مىده ( 6 ) - فر : به من گفتا ( 7 ) - مج و مه : اين غزل را ندارد ( 8 ) - مس : بىمن . فى : بىما گر زمانى ( 9 ) - فى : بيارامى ( 10 ) - سل : برآوردى همى يا