ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٦٣٣

791

گفته بُدى عاقبت وفاى تو آرم « 1 » * اين ننيوشم از اين زبان « 2 » كه ندارى

يك شكرم ده كه سود بنده در آنست * زانكه بسى افتد اين زيان كه ندارى

گرچه شكر دارى و قياس ندارد * هست چو ندهى بكس چنان كه ندارى

گفته بُدى خون تو به درد بريزم * تا برهى تو « 3 » زنيم جان كه ندارى

تو نتوانى به « 4 » خون من كمرى بست * خاصه كمر بر چنان ميان كه ندارى

بر تن عطّار كز غمت چو كمانيست * چند كشى آخر اين كمان كه ندارى « 5 »

791

791

ترا گر نيست با من هيچ كارى * مرا با تو بسى كارست بارى « 6 »

منت پيوسته خواهم بود غمخوار * توم گرچه نباشى « 7 » غم‌گسارى

ز حلّ و عقد عشق مُلك رويت * ندارم حاصلى جز انتظارى

بر امّيد رخ چون آفتابت * چو سايه مىگذارم روزگارى

دلم را تا تو خواهى بود باقى * نخواهد بود يك ساعت قرارى

دلا گر سرّ عشقت اختيارست * شوى « 8 » در راه او بىاختيارى

( 1 ) - مه : هيچ نه پيچم سر از وفاى تو هرگز ( 2 ) - مه : من ننيوشم وفا از آن كه ( 3 ) - سل : تا بر هم من ز ( 4 ) - مه : در اصل « ز خون » است « به خون » تصحيح قياسى است ( 5 ) - مم : نيز اين غزل را دارد ( 6 ) - مج و سل و مه : اين غزل را ندارد . فر و فى و مم و مس : دارد ( 7 ) - مس : نيابى غم‌گسارى ( 8 ) - فى : تويى در راه