ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٣

743

در كسوت « 1 » كاد الفقر از كفر زده خيمه « 2 » * در زير سواد الوجه « 3 » از خلق نهان مانده

قومى نه نكو نه بد نه با خود و نه بى خود * نه بوده نه نابوده نى مانده عيان مانده « 4 »

در عالم ما و من نى « 5 » ما شده و نى من * در كون و مكان با « 6 » تو بىكون و مكان مانده

جانشان به حقيقت كل تنشان بشريعت هم * هم جان همه و هم تن نى اين « 7 » و نه آن مانده

چون دايره سرگردان چون نقطه قدم محكم * صد دايره عرش‌آسا در نقطهء جان مانده

چون عين بقا ديده از خويش فنا گشته * در بحر يقين غرقه در تيه گمان مانده

فاش از سر هر مويى صد گونه سخن گفته * امّا « 8 » همه از گنگى بىكام و زبان مانده

جمله ز گران عقلى در سير سبك بوده * وانگه ز سبك روحى در بار گران مانده

صد عالم بىپايان از خوف و رجا بيرون * از خوف شده مويى در خطّ « 9 » امان مانده

بشكسته دليران را از چُست سوارى پشت « 10 » * مركب شده ناپيدا در دست عنان مانده

( 1 ) - مه و فى و مس : در پردهء كاد الفقر ( 2 ) - فى : زده خنجر ( 3 ) - مه : سواد الفقر ( 4 ) - مه و مس : نه بوده و نابوده نامانده عيان مانده ( 5 ) - مه و مس : بىما شده و بىمن ( 6 ) - فر : بىتو ( 7 ) - فى و مس : نه اين ( 8 ) - فر : ليكن ( 9 ) - مه : در خوف امان ( 10 ) - مس : سوارى صف