ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٧

737

ماهى كه قاف تا قاف از عكس اوست روشن * چون روى تو بديده پشتى چو دال كرده

اوّل چو بدرهء سيم از نور بدر بوده * و آخر ز شرم رويت خود را هلال كرده

يك غمزهء ضعيفت صد سركش « 1 » قوى را * هم دست خوش گرفته هم پايمال كرده

روى تو مهر و مه را در زير پر « 2 » گرفته * با هر يكى به خوبى صد پرّ و بال كرده

زلف تو چون به شب‌رنگ آفاق در نوشته * خورشيد بر كمينه « 3 » عزم زوال كرده

دل را شده پريشان حالى و روزگارى * تا از كمند زلفت مويى خيال كرده

چون مرغ دل ز زلفت خسته « 4 » برون ز در شد * چندين « 5 » مراغه در خون زان خط و خال كرده

با آنكه بوى « 6 » وصلت نه دل شنيد « 7 » و نه جان * ما و دلى و جانى وقف « 8 » وصال كرده

گوياترين كسى را كو تيزبين « 9 » تر آمد * خطّ تو چشم بسته خال تو لال كرده

شعر فريد كرده شرح لب تو شيرين * تا او به وصف چشمت سحر حلال كرده « 10 »

( 1 ) - سل و فر : صد غمزه قوى را ( 2 ) - سل و مس : در پر خود گرفته ( 3 ) - مس : خورشيد بر كميتى عزم ( 4 ) - سل و مس : جسته برون ( 5 ) - سل : چندان مراغه ( 6 ) - فر : نور وصلت ( 7 ) - فر : شنيد نه جان ( 8 ) - سل : وصف وصال ( 9 ) - سل : پيش بين ( 10 ) - مس : نيز اين غزل را دارد