ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٣

734

عطّار اگر دگر ره در راه دين درآيى « 1 » * دل بايدت كه گردد از هر چه هست ساده « 2 »

733

733

دوش آمد زلف تاب داده * جان را ز دو لب شراب داده « 3 »

صد تشنهء آتشين جگر را * از چشمهء خضر آب داده

زان روى كه ماه سايهء اوست * صد نور بآفتاب داده

هر كه از لب او سؤال كرده * صد دشنامش جواب داده

زان باده كه جان خراب او بود * جامى بدل خراب داده

چون مست شده دل از شرابش * او را ز جگر كباب داده

عطّار در آتش فراقش * تن در غم و اضطراب داده

734

734

جانا منم ز مستى « 4 » سر در جهان نهاده * چون شمع آتش تو بر فرق « 5 » جان نهاده « 6 »

تو همچو آفتابى تابنده از همه سو * من همچو ذرّه پيشت « 7 » جان در ميان نهاده « 8 »

من چون طلسم و افسون بيرون گنج مانده * تو در ميان جانم گنجى « 9 » نهان نهاده

گر يك گهر از آن گنج آيد پديد بر من * بينى مرا « 10 » ز شادى سر در جهان نهاده

( 1 ) - سل و نو : اگر دگر بار از دين همىبرآيى . فى : همىدرآيى ( 2 ) - فى و نو و مم : نيز اين غزل را دارد ( 3 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد . مه و مم : دارد ( 4 ) - مج : ز هستى ( 5 ) - سل و نو : وز آتش تو تاجى بر فرق ( 6 ) - مه : اين غزل را ندارد ( 7 ) - مج : همچو ذره پس جان ( 8 ) - فى : سر در جهان ( 9 ) - سل : گنج نهان ( 10 ) - نو : بينى كه من