ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٥٦٥

709

چه بلايى بر اهل روى زمين * از بلاهاى آسمانى تو

از تو صد فتنه در جهان افتاد * فتنهء جملهء جهانى تو

فتنه برخيزد آن زمان كه سحر * فرق مشكين فروفشانى تو

دهن عقل بازماند باز * چون درآيى بخوش‌زبانى تو

همه اهل زمانه دل بنهند * بر اميدى كه دلستانى تو

خط نويسى به خون ما چو قلم * سركشان را بسر دوانى تو

سرگرانى و سركشى چه كنى * كه سبك‌روح‌تر از آنى تو

باده ناخورده از من بيدل * با من آخر چه سرگرانى تو

چشم من ظاهرت همىبيند * گرچه از چشم بد نهانى تو

اگر از من كنار خواهى كرد * روز و شب در ميان جانى تو

گلى از گلستانت باز كنم * كه برخ همچو گلستانى تو

شكرى از لب تو بربايم * كه بلب چون شكرستانى تو

خون فشانند عاشقان بر خاك * چون ز ياقوت دُرفشانى تو

چند آخر به خون نويسى خط * هيچ خط نيز مىندانى تو

دل عطّار در غمت ريشست * مرهمى كن اگر توانى تو

709

709

دلا چون كس نخواهد ماند دايم هم نمانى تو * قدم در نه اگر هستى طلبكار معانى تو « 1 »

گرفتم صدهزاران علم در مويى بدانستى * چو مرگت سايه اندازد سر مويى چه دانى تو

( 1 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد