ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٥٦١

703

بجهانى كه نشان نيست ازو * غم تو داد نشانم غم تو

گر ز مژگانت جراحت رسدم * زود برهاند از آنم غم تو

زان جراحت چه غمم باشد از آنك * بس بود « 1 » مرهم جانم غم تو

جملهء سود و زيانم غم تست * اى همه سود و زيانم غم تو

ز غمت با كه برآرم نفسى * كه فروبست زبانم غم تو

گفتم آهى كنم از دست غمت * ندهد هيچ امانم غم تو

گرچه پيش آمدم انگشت زنان * كرد انگشت زنانم غم تو

هست در هر دو جهان تا بابد * همه پيدا و نهانم غم تو

گر درآيد « 2 » بكنار تو فريد * در ربايد « 3 » ز ميانم غم تو

702

702

اى غنچه غلام خندهء تو * سرو آزاد بندهء تو « 4 »

افتاد سر هزار سركش * از طرّه سرفكندهء تو

گلهاى بهار نيم‌مرده * از نرگس نيم زندهء تو

خورشيد گرفته لوح « 5 » از سر * بر سر چو قلم دوندهء تو

من كشته و غم « 6 » كشندهء من * تو دلكش و دل كشندهء تو

زانست شفق كه طوطى چرخ * در خون گردد ز خندهء تو

چون سايه در « 7 » آفتاب نرسد * كى در تو رسد روندهء تو

عطّار بهر پرى كه پرّد * دانى كه بود پرندهء تو

703

703

آنچه با من مىكند سوداى تو * مىكشم چون نيست كس همتاى تو « 8 »

( 1 ) - مس : بس همه ( 2 ) - مس : گر درآمد ( 3 ) - مس : دور مانده ز ميانم ( 4 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد . مه و مس : دارد ( 5 ) - مس : تخته از سر ( 6 ) - مس : غمت كشنده ( 7 ) - مس : به آفتاب ( 8 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد . مه و مس : دارد