ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٥٥٠

689

جان ما را زندهء جاويد گردانى بقطع * گر نسيمى آورى از زلف عنبرساى او

گر سر انگشت بىحرمت بزلف او برى * دشنهء خونين خورى از نرگس شهلاى « 1 » او

پيك راهى تو بشمع روى او منگر بسى * تا نگردى همچو من پروانه ناپرواى او

نيست دستورى كه آرى چهرهء او در نظر * كز نظر آزرده گردد چهرهء زيباى او

گر تو خواهى « 2 » كرد كارى صد جهان جان وام كن * پس برافشان جمله بر روى جهان‌آراى او

جام جم پرآب خزر از دست عيسى چون خورند * همچنان خور شربتى از جام جان‌افزاى او

منتظر بنشسته‌ام تا تحفه آرى زودتر « 3 » * سربه‌مهرم يك شكر از لعل گوهرزاى او

جهد كن تا آن سمن را بر نيازارى بگرد « 4 » * خاصّه آن ساعت كه روى آرى به خاك پاى او

تا نسازى چشم را از خاك پايش توتيا * كى توانى شد به چشم خويشتن بيناى او

غسل ناكرده مرو تردامن آنجا زينهار * زانكه نتوان كرد الّا پاك دامن راى او

( 1 ) - مس : نرگس رعناى ( 2 ) - مس : گر بخواهى كرد ( 3 ) - مس : تحفه آرى زود زود ( 4 ) - مس : نيارد هيچ گرد