ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٥١٢
639
ديگر نزنيم لاف مردى * وز شرم ره زنان گزينيم
كارى عجب اوفتاد ما را * پيمانهء زهر و انگبينيم
تا زهر چو انگبين نگردد * يك‌ذرّه جمال او نه‌بينيم
سر رشتهء دل ز دست داديم * كين چيست كه ما كنون درينيم
اى ساقى درد درد در ده * كامروز و راى كفر و دينيم « 1 »
ما در ره يار سر ببازيم * وانگه پس كار خود نشينيم « 2 »
آبى در ده صبوحيان را * كز عشق به سينه آتشينيم
صبح رخ او پديد آمد * ما جمله صبوحيان ازينيم
ما مستانيم و همچو عطّار * از مستى خويش شرمگينيم « 3 »
639
639
اى جان ز جهان كجات جويم * جانى و چو جان كجات جويم « 4 »
چون نام و نشانت مىندانم * بىنام و نشان كجات جويم
چون كون و مكان حجاب راهست * در كون و مكان كجات جويم
چون تو نه نهانى و نه پيدا * پيدا و نهان كجات جويم
هستى تو چو آسمان سبك‌رو * در بند گران كجات جويم
اى از بر من چو تير رفته * من همچو كمان كجات جويم
چون تو نرسى بكس يقينست * پس من به گمان كجات جويم
در پرده شدى خموش گشتى * من نعره‌زنان كجات جويم
گفتى كه مرا ميان جان جوى * جان نيست عيان كجات جويم
هستيم درين ميانه كوهيست * كوهى به ميان كجات جويم
( 1 ) - مج : اين بيت را ندارد ( 2 ) - سل : اين بيت را ندارد ( 3 ) - فى و نو و مس : نيز اين غزل را دارد ( 4 ) - مج و سل و فر و مه : اين غزل را ندارد . مس : دارد