ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٤٥١
562
گفتى كه اگر خواهى تا عهد كنم با تو * گر عهد كنى با من محكم نكنى دانم « 1 »
آن‌روز كه دل بردى گفتى ببرم جانت « 2 » * اى راحت جان و دل اين هم نكنى دانم
سهلست اگرم « 3 » كُشتى از جان بحلت كردم * صعبست كه بعد از من ماتم نكنى دانم
با خيل گران‌جانان بنشسته‌اى و يكدم « 4 » * عطّار سبك‌دل را خرّم نكنى دانم
562
562
درد دل را دوا نمىدانم * گم شدم سر ز پا نمىدانم
از مى نيستى چنان مستم * كه صواب از خطا نمىدانم
چند از من كنى سؤال كه من * درد را از دوا نمىدانم
حلّ اين مُشكلم « 5 » كه افتادست * در خلا و ملا نمىدانم
بچه « 6 » دادوستد كنم با خلق * كه قبول از عطا نمىدانم
هر چه از ماه تا بماهى هست * هيچ از خود جدا نمىدانم
وانچه « 7 » در اصل و فرع جمله تويى « 8 » * يا منم جمله يا نمىدانم
گر يكست « 9 » اين همه يكى بگذار « 10 » * كه عدد را قفا « 11 » نمىدانم
ور يكى نى « 12 » و صدهزارست اين * صد و يك من چرا « 13 » نمىدانم
( 1 ) - مه : اين بيت را ندارد ( 2 ) - مه : گفتم ببرم جان را ( 3 ) - مس : اگر كشتى ( 4 ) - مس : بنشينى و خود يكدم ( 5 ) - فر : مشكلى ( 6 ) - فر : با چه ( 7 ) - سل و فر : آنچه در ( 8 ) - فى : اصل و فرع وجود جمله تويى ( 9 ) - مه : گر يكى است ( 10 ) - مس : گر يكيست اين تو جملگى بگذار . فر : از يكيت اين همه يكى بگذر ( 11 ) - فر : قضا . فى : در قفا . مس : فنا ( 12 ) - سل و فر و مه : يكى نيست صدهزارست ( 13 ) - سل : صد ز يك من جدا . مه : صد يكى من چرا . فر : صد و يك من خدا