ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٤٤١

549

چون خاك ز دست او كنم بر سر * گر نيست مرا غبار در گيرم

چون قصهء بوسه با ميان آرم * آنگه سخن از كنار در گيرم

گر بوسه عوض دهد يكى چه بود * از صد نه كه از هزار در گيرم

گر باز كنار خواهدم دادن * اوّل ز هزار بار در گيرم

چون قصد بجان من كند چشمش * دل گيرم و كار زار در گيرم

گرچه بنمىرود مرا كارى * بر بو كه هزار كار در گيرم

صد مشعله از جگر برافروزم * صد شمع ز روى يار در گيرم

هر فريادى كه عاشقان كردند * هر دم من از آن نگار در گيرم

آهى كه هزار شعله در گيرد * من از رخ غمگسار در گيرم

هر شب صد ره چو شمع كار از سر * زين چشم ستاره بار در گيرم

هر روز ز لاله‌زار روى او * صد نالهء زار زار در گيرم

پنهان ز فريد بُرد دل شايد * گر ماتم آشكار در گيرم

زير بار ستمت مىميرم * روى در روى غمت مىميرم « 1 »

شغل عشق تو چنان كرد مرا * كايمن از مدح و ذمت مىميرم

زندهء بىسر از آنم كه چو شمع * سر خود بر قدمت مىميرم

حَرمَت گرچه مرا روى نمود * روى سوى حرمت مىميرم

آستين چند فشانى بر من * كه ميان حشمت مىميرم

آستينت چو علم كرد مرا * زار زير علمت مىميرم

تا شدم زنده‌دل از خطّ خوشت * سرنگون چون قلمت مىميرم

به ستم رزق هرگه كه دهى * مىخورم وز ستمت مىميرم

( 1 ) - مج و سل و فر و مه : اين غزل را ندارد . مس : دارد