ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٤

540

تا از شكن زلفش شد كشف مرا صد سرّ * برخاست ز بيش دل اقرارم و انكارم

هر لحظه بر غم من در زلف دهد تابى * با تاب چنان زلفى من تاب نمىآرم

چون از سر هر مويش صد فتنه فروبارد * از هر مژه طوفانى چون ابر فروبارم

آن رفت كه مىآمد از دست مرا كارى * اكنون چو سر زلفش از دست بشد كارم

هر شب ز فراق او چون شمع همىسوزم * و او « 1 » بر صفت شمعى هر روز كُشد زارم

گفتم بجز از عشوه « 2 » چيزى نفروشى تو * بفروخت جهان بر من زيرا كه خريدارم

نه در صف درويشى شايستهء آن ماهم * نه در ره ترسايى اهليّت او دارم « 3 »

نه مرد مناجاتم نه رند خراباتم * نه محرم محرابم نه در خور « 4 » خمّارم « 5 »

نه مؤمن توحيدم نه مشرك تقليدم * نه منكر تحقيقم نه واقف « 6 » اسرارم « 7 »

از بس كه چو كرم قَز بر خويش تنم پرده * پيوسته چو كرم قز در پردهء پندارم « 8 »

( 1 ) - سل : او بر ( 2 ) - مه : گفتم كه بجز عشوه ( 3 ) - سل : نه در خور محرابم نه در خور خمارم ( 4 ) - فر : نه در خور محرابم نه در صف خمارم ( 5 ) - سل : اين بيت را ندارد ( 6 ) - فر : نى واقف . فى : نه منكر تقليدم ( 7 ) - مج : پيوسته چو كرم قز در پردهء پندارم ( 8 ) - مج : اين بيت را ندارد