ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٤١٦

520

مرا چو زلف تو بر حرف مىفروگيرد * حروف زلف تو بر خواندم و خطر ديدم

چه گويم از الف وصل تو كه هيچ نداشت * من اينكه هيچ نداشت از همه بتر ديدم

ترا ميان الفست و الف ندارد هيچ * كه من وراى الف هيچ در كمر ديدم

كمند زلف ترا كافتاب دارد زير * هزار حلقه گرفتار يكدگر ديدم

به حلق آمده جان در درون هر حلقه * هزار عاشق گم كرده پا و سر ديدم

سزد كه هندى تو نام نرگسست از آنك * دو هندوى رخ تو نرگس بصر ديدم

چگونه شور نيارم ز آرزوى لبت * كز آرزوى لبت شور در شكر ديدم

وراى دولت وصل تو هيچ دولت نيست * ولى چه سود كه آن نيز بر گذر ديدم

چگونه وصل تو دارم طمع كه من خود را * ز تر و خشك لب خشك و چشم تر ديدم

بعالمى كه ز وصلت سخن رود آنجا * هزار تشنه به خون غرقه بيشتر ديدم

ز مشرقى كه ازو آفتاب حسن تو تافت * هزار عرش اگر بود مختصر ديدم

چو در صفات توام آبروى مىبايست * فريد را سخنى همچو آب زر ديدم

520

520

عشق بالاى كفر و دين ديدم * بىنشان از شك و يقين ديدم

كفر و دين و شك و يقين گر هست * همه با عقل همنشين ديدم

چون گذشتم ز عقل « 1 » صد عالم * چون بگويم كه كفر و دين ديدم

هر چه هستند سدّ « 2 » راه خودند * سدّ اسكندرى من اين ديدم

فانى محض « 3 » گرد تا برهى « 4 » * راه نزديكتر همين « 5 » ديدم

چون من اندر صفات افتادم * چشم صورت صفات بين ديدم

هر صفت « 6 » را كه محو مىكردم * صفتى نيز در كمين ديدم

( 1 ) - فر : ز عقل و صد عالم ( 2 ) - مج و سل و فى و نو : بند راه ( 3 ) - مج : فانى عشق ( 4 ) - فر و مه و مس : تا برسى ( 5 ) - مه و نو و مس : من اين ( 6 ) - فر : هر صفاتى