ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٢

476

تا آب زندگانى تو ديده‌ام ز دور * دور از رخ تو مرگ خود آسان گرفته‌ام

چون توشهء وصال توام دست مىنداد * در پا فتاده گوشهء هجران گرفته‌ام

چون بر كمان ابروى تو تير ديده‌ام * گر خواستم و گر نه كم جان گرفته‌ام

آوازهء لب تو ز خلقى شنيده‌ام * زان تشنه راه چشمهء حيوان گرفته‌ام

آن راه چشمه در ظلمات دو زلف تست * يا رب رهى چه دور و پريشان گرفته‌ام

چون خشك سال وصل تو در كون ديده‌ام « 1 » * از ابر چشم عادت طوفان گرفته‌ام

گرچه ز چشم خاست مرا عشق تو چو اشك * اين جرم نيز بر دل بريان گرفته‌ام

برهم دريده پرده ز « 2 » تردامنى چشم * كورا بدست ابر « 3 » گريبان گرفته‌ام

گفتى كه من به كار تو سر تيز مىكنم « 4 » * كين پردلى ز زلف زره‌سان « 5 » گرفته‌ام

خونى گشاد از همه سرتيزى توام * وين تجربه ز ناوك مژگان گرفته‌ام

( 1 ) - مه : وصل بود كور ديده‌ام ( 2 ) - مس : پرده تردامنى ( 3 ) - مس : اشك گريبان ( 4 ) - مس : سرتيزى كنم ( 5 ) - مس : پريشان