ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٩

445

پُر كرده ز چشم نرگسينش * از تير جفا هزار تركش

زير قدمش هزار مُشتاق * از مردم ديده كرده مفرش

جان همه كاملان ز زلفش * همچون سر زلف او مشوّش

روى همه عاشقان ز عشقش * از خون جگر شده منقّش

گل چهره و گل‌فشان و گل بوى * مه‌طلعت و مه‌جبين و مهوش

صد تشنه ز خون ديده سيراب * از دشنهء چشم آن پريوش

گه دل گه جان خروش مىكرد * كاى غاليه زلف زلف بركش

عطّار ز زلف دلكش او * تا حشر فتاده در كشاكش

آخر اى صوفى مرقّع پوش * لاف تقوى مزن ورع مفروش « 1 »

خرقهء مخرقه ز تن بركن * دلق ازرق مُرائيانه مپوش

از كف ساقيان روحانى * صبحدم بادهء صبوح « 2 » بنوش

صورت خويش را مكن صافى * يك زمان در صفاى معنى كوش

سعى كن « 3 » در عمارت دل و جان * كه نيايد بكارت اين تن و توش

درگذر از مزابل حيوان * برگذر تا بمنزلات سروش

سخن عقل بر عقيله مگوى * سبق عشق يك زمان كن گوش

اهل قالى چو سالكان مىگوى « 4 » * اهل حالى چو و اصلان خاموش

مرد عشقى خموش باش و خراب * مرد عقلى فضول باش و به هوش

روشنى بايدت چو شمع بسوز * پختگى بايدت چو ديگ به جوش

چون نه‌اى اهل وجد ساكن باش * از تواجد چرا شدى مدهوش

راه غير خدا مده در دل * بار نفس و هوا منه بر دوش

( 1 ) - مج و فر : اين غزل را ندارد ( 2 ) - سل : بادهء صبوحى ( 3 ) - سل : سعى بر ( 4 ) - مه : مىگو