ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٣

437

عاشقى نه دل نه دين مىبايدش * من چنينم چون « 1 » چنين مىبايدش « 2 »

هر كجا رويى چو ماه آسمانست * پيش رويش بر زمين مىبايدش

زن صفت هرگز نبيند آستانش * مرد « 3 » جان در آستين مىبايدش

مىكُشد هر روز عاشق صدهزار * اين چه باشد بيش ازين مىبايدش

شادمانى از غرورست از « 4 » غرور * دايما اندوهگين مىبايدش

بر هم افتاده هزاران عرش هست * حجره از قلب حزين مىبايدش

در ره عشقش چو آتش گرم خيز * ز زانكه آتش همنشين مىبايدش

سرّ گنج او بخامى كس نيافت « 5 » * سوز عشق و درد دين مىبايدش

آه سرد از نفس خام آيد پديد * آه گرم « 6 » آتشين مىبايدش

آن امانت كان دو عالم برنتافت * هست صد عالم امين مىبايدش

گنج عشقش گر نديدى « 7 » كور شو * زانكه كورى راه بين مىبايدش

سرّ گنج او همه عالم پُرست * اهل آن گنج يقين مىبايدش

مىتواند داد هر دم خرمنى * ليك مرد خوشه‌چين مىباشدش

شرق تا غرب جهان خوان مىنهد * و از تو يك نان جوين « 8 » مىبايدش

اوست شاه تاج‌بخش امّا اياز * در ميان پوستين مىبايدش

گنجها بخشيد و از تو وام خواست * تا شوى گستاخ اين مىبايدش

امتحان را زلف هر دم كژ كند « 9 » * زانكه عاشق راستين مىبايدش

نُه‌فلك فيروزه‌اى از كان اوست * وز دل تو يك نگين مىبايدش

دست كس بر دامن او كى رسد * ليك خلقى در كمين مىبايدش

( 1 ) - مه : گر چنين ( 2 ) - مج و فر : اين غزل را ندارد ( 3 ) - مه : مست جان ( 4 ) - مس : غرورست و غرور ( 5 ) - مس : گنج سر او به جايى كس نيافت ( 6 ) - مس : آه دل ( 7 ) - مه و مس : گر بديدى ( 8 ) - سل : وز در تو يك جوين ( 9 ) - مه : كژ نهد