ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٦

417

هر كه سررشتهء تو يابد باز * درش از سوزنى « 1 » كنند فراز

عاشق تو كسى بود كه چو شمع * نفسى مىزند بسوز و گداز

بازخندد چو گُل به شكرانه * گر سر او جدا « 2 » كنند بگاز

آنكه « 3 » بر جان خويش مىلرزد * كى تواند چو شمع شد جانباز

تا كه خوف و رجات مىماند « 4 » * هست نام تو در جريدهء ناز

چون نه خوفت بماند و نه رجا * برهى هم ز ناز و هم ز نياز

هست اين « 5 » راه بىنهايت دور * توى بر توى بر مثال پياز

هر حقيقت كه توى اول داشت * در دوم توى « 6 » هست عين مجاز

ره چنين است و پيش هر قدمى * صدهزاران « 7 » هزار شيب و فراز

با لبى تشنه و دلى پرخون * خلق كونين مانده در تك و تاز

از فنايى « 8 » كه چارهء تو فناست * توشهء اين ره دراز بساز

تا كه باقيست از تو يك‌سرموى * سر مويى بعشق سر مفراز

گرچه هستى تو مرد پرده‌شناس * نيست از « 9 » پردهء تو اين آواز

پرده بر خود مدر كه در دو جهان * كس درين پرده نيست پرده‌نواز

گر بسى مايه « 10 » دارى آخر كار * حيرت و عجز « 11 » را كنى « 12 » انباز

نيست هر مرغ مرغ « 13 » اين انجير * نيست هر باز باز اين پرواز

مگسى بيش نيستى بوجود * بو كه در دامت « 14 » اوفتد شهباز

يك زمانت فراغت او نيست * بارى اول ز خويش واپرداز

( 1 ) - مه : در سرش سوزنى كنند ( 2 ) - مج : برون كنند . مه : سر از وى جدا ( 3 ) - فر : وانكه ( 4 ) - فر : مىبايد ( 5 ) - مج : آن راه ( 6 ) - سل : توى گشت ( 7 ) - مه : صدهزاران ره از نشيب ( 8 ) - مه : ز فنايى ( 9 ) - مج : در پرده ( 10 ) - مه : پايه دارى ( 11 ) - فر : حسرت و عجز ( 12 ) - مه : شوى انبار ( 13 ) - فر : هر مرغ لايق انجير ( 14 ) - : در دام اوفتد . فر : در دامت افتد اين شهباز