ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٥

416

چون از براى روى تو خون مىخورد دلم * آن خون از آن نهاد به روى و بديده باز

لعل شكرفروش تو بخشيده يك شكر * عطّار را ز دست مشقّت خريده باز

هر كه زو داد يك نشانى باز * ماند محجوب جاودانى باز « 1 »

چون كس از بىنشان نشان دهدت * يا تو هم چون دهى نشانى باز

مرده‌دل گر ازو نشان طلبد * گو ز سر گير زندگانى باز

چون جماليست بىنشان جاويد * نتوان يافت جز نهانى باز

ار نى گر بسى خطاب كنى * بانگ آيد به لن ترانى باز

من گرفتم كه اين همه پرده * شود از مركز معانى باز

چون تو بيگانه‌وار زيسته‌اى * چون ببينى كجاش دانى باز

پس رونده كه كرد دعوى آنك * رسته‌ام از جهان فانى باز

خود چو در ره فتوح ديد بسى * ماند از اندك از معانى باز

گرچه كردند از يقين دعوى * همه گشتند بر گمانى باز

هر كرا اين جهان ز راه ببرد * نبود راه آن جهانى باز

تو اگر عاشقى بهر دو جهان * ننگرى جز بسر گرانى باز

جان مده در طريق عشق چنان * كه ستانى اگر توانى باز

خود ز جان دوستى تو هرگز جان * ندهى ور دهى ستانى باز

گر چو پروانه عاشقى كه بصدق * پيش آيد بجان‌فشانى باز

چه بود اى دل فرورفته * خبرى گر به من رسانى باز

تا كجايى چه مىكنى چونى * اين گره كن به مهربانى باز

گر ز عطّار بشنوى تو سخن * راه يابد بخوش‌بيانى باز

( 1 ) - مج و سل و فر و مه : اين غزل را ندارد . مس : دارد