ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٩

388

در ميان اين سخن عطّار را * هم قلم بشكست و هم دفتر رسيد

388

درد كو تا « 1 » در دوا خواهم رسيد * خوت كوتا « 2 » در رجا خواهم رسيد « 3 »

چون تهى دستم ز علم و از عمل * پس چگونه در جزا خواهم رسيد

بىسر و پايست اين راه عظيم * من بسر يا من به پا خواهم رسيد

در چنين راهى قوى كارى بود * گر بيك بانگ درا خواهم رسيد

مىروم پيوسته در قعر دلم * مىندانم تا كجا خواهم رسيد

جان توان دادن درين درياى خون * تا مگر « 4 » در آشنا خواهم رسيد

پى كسى بر آب دريا كى برد « 5 » * من به گرداب بلا خواهم رسيد

هر دم اين دريا جهانى خلق خورد * گرچه من بر ناشتا خواهم رسيد

علم در علمست اين درياى ژرف * من چنين جاهل كجا « 6 » خواهم رسيد

گر هزاران‌ساله علم آنجا برم * آن زمان از روستا خواهم رسيد

هيچ نتوان بردن آنجا جز فنا * كز بقا بس « 7 » مبتلا خواهم رسيد

هر كه فانى شد درين دريا برست * واى بر من گر به پا « 8 » خواهم رسيد

بىخوديست اينجا صواب هر دو كون * گر رسم با خود خطا خواهم رسيد

شبنمىام ذرّه‌اى دارم فنا * كى به درياى بقا خواهم رسيد

برنتابم اين فنا سختى كشم * خوش بود گر « 9 » در فنا خواهم رسيد

كى شود عطّار الّا لا شود * زانچه بر الّا بلا خواهم رسيد

( 1 ) - مس : گر در دوا ( 2 ) - مس : گر در ( 3 ) - مج و سل و مه : اين غزل را ندارد . فر و فى و مس : دارد ( 4 ) - مس : گر دمى ( 5 ) - فى : بىكسى در آب دريا پى نبرد . مس : نى كه كس بر آب دريا پى نبرد ( 6 ) - فى : چرا خواهم ( 7 ) - مس : كز بقايش ( 8 ) - فى و مس : گر جدا ( 9 ) - فى : گر بود گر