ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٠.٣٩
رسم الخط
و له فيه
آن را كه ز درياى تو گوهر بايست * همچون كونش نه پاى و نه سر بايست
من خود بودم چنان كه بودم دلتنگ * ديوانگى عشق تو در مىبايست
رسم الخط
رسم الخط
1 - تفاوت گذاشتن بين دال و ذال : به اين ترتيب كه دال‌هايى را كه ما قبل آنها متحرك يا يكى از حروف عله ( واى ) است بنا برسم الخط قديم ذال نوشته است ، مثل آمذ بجاى آمد و بوذ بجاى بود . براى نمونه يك بيت از غزلى كه مصراع اول آن « دى پير من از كوى خرابات برآمد » مىباشد . در اينجا مىآوريم :
بذ بوذ بذان بذكى بذين كوى فروشد * و اقبال بذان بوذكى شه‌مات برآمذ
( ص 53 س 10 )
2 - يكسان نوشتن ب و پ و ج و چ و ز و ژ و ك و گ
مثل : باى بجاى پاى و بس بجاى پس و بر بجاى پر و جو بجاى چو و جون بجاى چون و كوى بجاى گوى و كه كه بجاى گهگه و قس علىهذا .
3 - كلمات مركب غالبا جدا نوشته شده است .
مثل : هم‌دم ، هم‌نفس ، ره‌بر ، رهزن ، راهرو ، بت‌كده ، بت‌خانه ، شراب‌خانه ، غم‌خواره ، گوشمال ، جان‌فزا ، جست و جوى و قس علىهذا .
4 - افعال مركب نيز به صورت جدا نوشته شده است .
مثل : مىكنى ، مىبينى ، مىنشينى ، مىدار ، مىزايد ، مىماند و قس علىهذا .
5 - اضافه كردن با بر سر فعل ( بائى كه امروز زائده مىخوانند ) .
مثل : ببين ، بمگذار ، بمانده ، ببينى ، بميرند ، و غيره .
6 - متصل نوشتن و چسبانيدن باى اضافه باسم .