ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٣٠١

381

دوشم از پيشان خطاب آمد بجان * كان كه پنهان گشت پيدا شد پديد

ناپديد از خويش شو يك‌بارگى * كان كه از خود محو از ما شد پديد

بستهء پستى مباش اى مرغ عرش * پر برآور هين كه بالا شد پديد

گم شدن فرضست هر دو كون را * لا چه وزن آرد چو الّا شد پديد

خرد مشمر لا كه از لا بود و بس * كز ثرى تا بر ثريّا شد پديد

در احد چون اسم ما يك جلوه كرد * در عدد بنگر چه اسما شد پديد

ترك اسما كن كه هر كو ترك كرد * در مسمّا رفت و تنها شد پديد

از هزاران درد دايم بازرست * تا ابد در يك تماشا شد پديد

در چنين بازار چون عطّار را * سود وافر بود سودا شد پديد

381

381

بر كنارى شو ز هر نقشى كه آن « 1 » آيد پديد * تا ترا نقّاش مطلق زان « 2 » ميان آيد پديد « 3 »

بگذر از نقش دو عالم خواه نيك و خواه بد * تا ز بىنقشيت « 4 » نقشى جاودان آيد پديد

تو ز چشم خويش پنهانى اگر پيدا شوى * در ميان جان تو گنجى نهان آيد پديد

تو طلسم گنج جانى گر طلسمت بشكنى * ز اژدها هرگز نترسى گنج جان آيد پديد

اى دل از تن گر برفتى « 5 » رفته باشى ز آسمان * در خيال آسمان كى آسمان « 6 » آيد پديد

( 1 ) - سل : كه آب آيد ( 2 ) - سل : از ميان ( 3 ) - مج : اين غزل را ندارد ( 4 ) - فر : كز پى نقشيت ( 5 ) - فر : نرفتن ( 6 ) - فر : ريسمان